1st day disaster…

june 14, first day of skul..

9am ang klase ko kaya klangan gumising ng maaga. nag’alarm ako ng 6am pero bumangon ako ng mga 6:30. not so excited katulad ng dati– ikaw ba naman ang pumasok ng may LBM ewan ko lang kung ma’excite ka..

nabago ang rituals ko every morning.. ndi na katulad ng dati.. pagkadilat ng mata ko, ndi muna ko tumayo. nagmuni-muni muna ko na ndi ko naman ginagawa dati. ginsing ko si chacha( mini pincher ko alaga) at c bonbon(damulag na aspin). nakipaglaro muna ako na ndi ko din ginagawa dati. pagtapos naligo na ako (na ndi ko din ginagawa dati… nyahaha.. joke lang). kumain ng agahan.. nagbihis at nag-ayos…

7:45 ako umalis ng bahay at dito na nagsimula ang kalbaryo ko.

nahirapan akong sumakay dahil puno na ang mga patok na jip… GRABE ANG TRAFFIC!! kung pwede lang lumipad eh lilipad na dapat ako.. akala ko noon EDSA ang traffic capital of the phillipines pero mali ako!!! SAN MATEO AT MARIKINA PALA! tengeneng yan!!! umagang umaga, hagard na hagard na ko!! pagdating ng CUBAO traffic pre.. alas-9 na nasa CUBAO plang ako.. tinext ko na ung kaklase ko na ndi ako aabot. pero dumeretso pren ako… tumambay saglit para mag-isoy at dumerocho sa open lab para magpalamig…

11:30 na… habang hinihintay ko si klasmeyt para sa fresh chika nya, ginawa ko ‘toh…

 at ito na ang pinaka’kinatatakutan ko…

ANG PAG’ATAKE NG LBM KO!!!! SYEEEEEETTT!!!!

GOT TO GO MUNA… alam na kung saan ang tungo! >.<

can u b my #2 ?

MASAYA KONG PINOPROBLEMA ANG PROBLEMA NG IBANG TAO, NG PILIPINAS, AT PATI NA RIN ANG PROBLEMA KO KUNG BAKIT KO NGA BA SILA PINOPROBLEMA… J

Let me share this to you para malaman mo kung bakit..

(NOTE: please lang wag kang gumaya saken kasi NAKAKABUANG!)

Eto ang pinakakinaiinisan kong problema ng nakararami… HINDI MAKUNTENTO SA ISA! Laging may number 1, 2, 3, hanggang 45! (♫kung malaya lang ako, kung Malaya lang ako whoo, ipagsisigawan kong mahal kita♫)

            Sumasakit ang buong katawan ko pag may naririnig akong kwento na ang asawa nya ay may JOWAKERS pang iba at ang nakakasakit pa ng singit, nagkalat sila sa paligid ko!! Ndi ko alam kung anung napapala nila sa ganung setup.. Madadagdagan ba ang pagkalalaki at pagkababae nila? Masaya ba un? May makukuha bang free gift items sa ganun? UNILAB ba yun? (ay sori commercial pala un!).  Hay buhay nga naman! basta makakalusot, ipagpipilitang ipasok.. kawawa naman ang mga asawa at mga nobyo o nobya nyong umaasang xa lang ang nag’iisa sa buhay mo! ayos lang sana kung may FACE VALUE eh, kaso ang masaklap mukang butiki na nga, may “K” as in “KAPAL NG APOG” pang lumandi.. tsk tsk tsk..

SIGE..  I’LL BE MORE SPECIFIC NA.. para malaman nyo kung anong pinuputok ng bilbil ko!

LATEST CHIKA (NOTE: ito po ang alam kong kwento ng galis nila.. ndi ko po alam kung ano ba talaga ang totoong pangyayari sa pagkamot nila.. magkaiba ang version ng kwento ni LALAKE AT BABAE#1)

(NOTE: ganito nalang para ndi magulo!) MGA TAUHAN:

·         LALAKE      – serbidor; may kinakasama; may JOWANG iba..

·         BABAE #1 ­– muka raw katulong; may asawang nagtatrabaho sa ibang bansa; kinakasama ni LALAKE

·         BABAE #2  – serbidora; JOWA ni LALAKE; ndi alam na may kinakasama c LALAKE

·         LABIDABS KO – tang ina, umextra pa! katrabaho ni LALAKE at BABAE #2; nakatxt ni BABAE #1 kaya may ganitong kwento…

ETO NA ANG KWENTONG BITUKA…

            VERSION MUNA NI BABAE#1: nagtxt si BABAE#1 sa LABIDABS KO at nagtatanong kung magkasama daw cla ni LALAKE… nakikiusap na wag daw sabihin kay LALAKE na nagttxt xa dahil gugulpihin raw xa nito.. (TAKE NOTE: pinuri pa si LABIDABS KO dahil maganda daw ang GF nya… aheeeeeem! Tang inang toh nambola pa!) gusto nya raw makipagkita dahil may itatanong raw xa… at sabi pa raw ni LALAKE kay BABAE#1, wag xang magpapakita sa mga ktrabaho nya dahil kakantyawan lang raw xa dahil puro sosyal ang mga kasamahan nya! Grabe pang maalaala mo kaya ang mga txt nya… end na d2.

            VERSION NAMAN NI LALAKE: napagkasunduan daw nila ni BABAE#1 na pera pera lang daw ang sitwasyon nila… ndi raw totoo ang mga pinagsasabi nya at wag na raw replyan ni LABIDABS KO pag nagtxt.. CUT!

            VERSION KO NAMAN PARA SA TARANTADONG TOH: nakakainis isipin na dahil sa pera ay may mga nagkakaganito. Para kay BABAE#1, ineng una sa lahat, ang asawa mo nagtatrabaho para may ipadala sau tpos ibibigay mo lang sa lalaking ikinahihiya ka?! Buhulin ko buhok mo eh! At para kay LALAKE, kala naman nya kagwapuhan xa para umasta ng ganun.. eh kung tutuusin muka xa KARGADOR SA PIER! Mga tuturyok kau!!

 At ang pinakanakakaiinis.. pinabasa ni LABIDABS KO kay LALAKE ang lahat ng txt ni BABAE#1… tinanong ko xa kung bakit nya pinabasa at ang sagot nya “SYEMPRE BARKADA KO YUN!” ganunan pala… kahit makasagasa na ng iba basta para sa barkada ay walang sasantuhin! Sana pinabayaan nlang… sana ndi na nakialam… sana inistapler mo nlang yang muka mo para ndi ka nasangkot! (NOTE PARA KAY LABIDABS KO: ngaun alam mo na kung anong nasaloob ko, magtatanga-tangahan nalang ako. Kunyare wala akong alam..)

TAMAAN SANA KAYO NG SUMPA NG MGA WICTHIKELS… kung isusumpa mang maging palaka ang lahat ng pwedeng tamaan, ilan nalang kaya ang maiiwang tao!? GALIT AKO sa mga ganitong klase ng tao.. GALIT AKO dahil takot akong maranasan ang MAGING TANGANG kumakamot ang likod nya habang kinakamot nya ang likod ng iba…

nasaan na nga ba???

            From pigtails to hairspray. From teddybear to cellphone. From barbie dolls to laptop. From lollipop to cigarette. From milk to alcoholic drinks. From tree-top to disco bar.
            How fast time flies. You’ll notice the changes as life goes by.
            Dati lang, naglalaro pa kami ng patintero sa kanto. Patakbo-takbong parang wala kapaguran. Kampihan o kaya kopong-kopong. Madalas si Marivic ang batotot. Nagpipiko din kami sa gitna ng daan, kahit butas-butas ang kalye ayos lang. Balat ng saging ang pinakamagandang pato, kaya uuwi muna ko sa bahay para kumain ng saging at kunin ang balat.  Naglulutu-lutuan, kahit kawawa na ang inaaalagang mga bulaklak ng kapitbahay. Pupunta pa kame sa padulasan o kaya sa puno ni Manang Alice para mamalengke ng mga bulaklak pangsahog o kaya kanin-kanin na makikita sa kanto. Balat-kendi ang pambili namin. Nag-aaral-aralan kami sa tapat ng bahay namin. Madalas naman si Baleleng ang teacher. Siya ang pasimuno basta eto na ang laro. Kalimitan pagsapit ng gabi, nagtataguan kami sa buong baranggay. Akala nga ng mga tao sa amin may nag-aaway nanaman dahil may mga kumakaripas ng takbo.
            Kung anu-anong laro ang naiisip namin. Kasama ang pangogolekta ng tansan at mga balat ng kendi. Pati na rin ang holen, teks, pog, salagubang, gagamba, bato, paperdolls, stationary, trumpo, at marami pang iba.
            Kapag pyesta naman ay may intermission number kami. BULILIT GIRLS kung tawagin kami. Madalas ako ang sa harap kasi maliit ako. Malayo palang ang pyesta, panay na ang practice namin ng sayaw pero paulit-ulit lang ang steps. Nakakatawa nga kung iisipin pero para sa anim na taong bata, karangalang marunong kang sumayaw. Makalipas ang ilang taon, napalitan ito ng FMS o FRIENDLY MAKERS SOCIETY. Pero hindi naglaon, may nakaaway kami. Ang mga Cordero. Ang FMS, nabansagang TMS o TROUBLE MAKERS SOCIETY. Ang sarap alalahanin ang mga panahong ito. Nakatambay kasama sila Baleleng, Apple, Ai-Ai, JEnjen, Ianboy, Lovely, Joan, Judith, Abbie, Camille, Michelle, Kukai, Mean. (may nakalimutan pa ba ko??)

            NASAAN NA NGA BA ANG BARKADA NGAYON?

RETAKER

            november 2009, naka’skedyul ang nursing board exam.. pero napakahirap daw, anu namang malay ko kung gaano nga kahirap yun., sabi nga, “MANY ARE CALLED BUT ONLY FEW ARE CHOSEN.”… tsk tsk tsk.. mababa ang passing rate at marami ang bumagsak… (so pa’no? better luck next time nalang?!) ang hirap kc sa kanila ay ALL FOR ONE, ONE FOR ALL ang gusto nila… kaya ayan ang napala.. SAMA-SAMA RING BUMAGSAK! mga kawawang nilalang… marami naman kasing panahon para makapag’goodtime eh.. but for this serious matter, ibang usapan na yun, nakasalalay ang FUTURE mo dito… willing kang isugal ‘to? hay naku… mag-esep-esep!!!! bakit yung iba nakapasa? bakit yung iba nakaya? bakit yung iba nakapasa? bakit byung iba nakaya?
            kaya nyo rin yun!!! maging siryoso lang kayo… ano ba naman ung tatlong buwang pagbabasa, pagrerebyu at pagsasakripisyo kung kapalit naman nito ay pag-asenso…
            kaya nyo rin yun!!! maging disiplinado lang kayo… ano ba naman ung talong buwang pag-iwas sa bisyo, pagtanggi sa demonyo at SAY NO TO DRUGS kung kapalit naman nito ay kaginhawahang pinapangarap mo…
        TAMA!!! wala akong karapatang magsalita dahil wala ako sa kalagayan nyo pero
        TAMA!!! wala rin kayong karapatang magsalita dahil wala kayo sa sitwasyon ko!!!

Sana sa susunod ,makayanan nyo ang pressure na kailangan nyo ulit pasanin para ndi na kayo mabansagang na RETAKER.

your SHOW… your TIME…

HEADLINE: sagot sa echuserong bLogger na binabatikos ang mga talent search…
            NOTE: bato bato sa langit ang tamaan…. SAPUL!!!

    tila si Kris A. na laging winawaley ang mga komento ni Ruffa G.

        sabi nga nila “TALENT IS A GIFT FROM GOD…” pero ano nga ba ang totoong talent??? pagkain ng apoy? pagtawid sa alambre? paglalakad sa nagbabagang uling? kumausap ng mga ndi nakikita? magbunot ng buhok sa kili-kili sa isang hatakan lang? mang-attract ng mga babae at lalake? magcomputer habang nakahawak sa !@#$%^? SHET!!! wait lang ha…. eh kung ganyan din naman pala ang definition ng talent eh wag nalang…
        samantala ang mga sinasabing TALENT SEARCH na nauuso ngaun ay naglalayong maipamalas ng mga Pilipino (mapabata man o matanda, may ngipin man o wala)  ang kanilang angking galing at maipagmalaki sa ibang bansa… paano naman naging exempted ang pagkanta at pagsayaw sa mga TALENT SHOW? duh…. tama kang may singing contest para sa mga kumakanta, dance contest sa mga sumasayaw, magic show para sa mga naghahati ng katawan.. pero wala namang sinabing ang TALENTADONG SHOW na ‘to ay bawal para sa mga kumakanta at sumasayaw.. ang TIME na ‘to ay para sa mga out-of-this-world act lamang.. and IF YOU GOT TALENT na never before seen, YOU ARE IN!!! (note:kung amazing act ang hanap mo, dun ka sa RIPLEY manuod!) kawawa naman pala ang batikang singer gaya ni NEYO, BOB MARLEY, at REGINE V. kase ndi sila makakasali sa talent search of this generation kung sasali sila… paano naman ang new favorite kong si JOVIT na sumusunod sa yapak ni Arnel P.?
        hay naku.. for your info, etong SHOW na’to, etong TIME na ‘to, eh MADE IN THE PHILIPPINES!!! mahirap talagang maappreciate kung gaano kahirap ang ginagawa ng mga PRODUCTION STAFF para lang makabuo ng isang show lalo na KUNG WALA KANG PAKIALAM SA MGA GANITONG BAGAY… at ang sinasabi mong base sa ibang universe na talent show eh nagkakamali kang ginagaya lang ito ng mga noypi!! parang ganito lang yan… ang Mang Inasal ay may mga branch sa iba’t ibang sulok ng bansa at ang latest ay sa WEST AVE…. tulad ng mga talent show may mga bagong branch sila at ang latest ay sa JUAN DELA CRUZ AVE… (tsk tsk tsk!! lagot ka sa manager mOh!!!)
        ndi dahil may talent ako sa pagkanta at pagsayaw (note:nagpapanggap lang po ako..) kaya sinasabi ko ang mga ‘to.. nais ko lang ipabatid na hindi biro ang tumayo sa entablado kaharap ang milyon-milyong Pilipino para maipamalas ang natatagong talento, dahil matapos ang dalawang minutong pag-awit o pagsayaw ay nagbabalik nanaman sila sa dati nilang buhay bitbit ang pangarap na masundan ang mga iniidolo nila… nais ko lang din ipaalam na gaya nga ng sinabi ko, ndi biro ang magtatag ng bagong palabas sa telebisyon. ndi lang dugo’t pawis ang kanilang inaalay kundi ang dedikasyon at hangaring makapagpasaya ng mga manunuod na tulad mo.

Reality of Life

        Matapos ang matagal-tagal na tila paninirahan sa bundok dahil walang computer, nagbabalik nanaman ang prinsesang nangangarap. Maraming pagbabago, mas maraming pangarap, mas maraming kaaningang nagaganap at magaganap.
        Hay buhay nga naman, maraming problema pero nananatiling masaya dahil sa mga taong nais mo ding mapasaya. Tuloy ang ikot ng mundo ika nga nila. minsan mabigat, minsan mahirap, pero mas madalas ay puno ng pag-asa. Marahil ay hindi lang natin napapansin pero sigurado may mga gusto tayong mangyari.
        SHET!!! so serious, parang ndi ako sanay… marami mang pagbabago, pero natitira pa rin ang mga bagay na nakasanayan mo katulad ng (1))pagkwentuhan ang mga bagay na walang kakwenta-kwenta (2)pagkalap ng fresh chismis sa paligid at (3)MANG-ASAR AT MAMBWISIT NG MGA PIKON (NOTE: wag kang magpanggap, ganyan ka din!!)…. at dahil jan mas marami pang nadagdag sa mga bagay na tila nakakasanayan ko ng gawin at parang ndi buo ang araw ko pag wala ang isa nito (1)yosi (2)alak at (3)sex (NOTE ULIT: wag ka ulit magpanggap dahil malamang nakakarelate ka din!!).
        walang thrill ang buhay kung laging pakpak at puting daster ang suot mo. Minsan, minsan lang naman eh, masayang sukatin ang buntot at sungay ni Lucifer pero hubarin mo rin ah baka kasi ipamana na nya sayo ang trono nya. Sabi nga ni Fr. Jerry Orbos sa libro nyang MOMENTS, “too much of anything can kill us….” meaning, kapag nasobrahan ka sa yosi, Tuberculosis abot mo. Kapag nasobrahan ka sa alak, kawawa ang atay mo. At kapag nasobrahan ka sa sex, tang ina…. baka hindi pa pinapanganak ang panganay mo eh laspag ka na.

        Ganyan naman talaga ang sinasabing buhay, habang lumalaki ka, maraming beses kang madadapa. Bumangon ka man ulit o hindi, magpapatuloy ang oras at ikot ng mundo. Mangarap ka at abutin mo ‘to. Wag mong sisihin ang sira mong pamilya, palpak mong barkada, kuripot mong syota, pilay mong tuta, o lumilipad na ipis. Kung may pagkukulang sayo ang mga magulang mo, pwede kang manisi at maging rebelde, tumigil ka sa pag-aaral, magpabuntis ka, magdrugs ka, magpakulay ka ng buhok sa kili-kili. Sa bandang huli, ikaw din ang biktima. NASA KANTO AT TAMBAY KASAMA ANG MGA TULAD MO.

RISE AFTER DOWN FALL

 “sunrise is a gift from God symbolizing not only a new beginning for all of us but also another chance of creating a better home not only for people but also for all living.”

                      I just received forwarded e-mail exhorting readers to donate or at least to pray for the two million Filipinos mostly hit by typhoon Ondoy and persuading to act upon the situation of our nature which resulted to this calamity.

                        The visuals were undoubtedly powerful, one in particular was a photo of houses   surrounded and covered by garbage specially plastics. Beside this is a picture of a man covered in mud overwhelmed by his loss and his helplessness.

                        Most of us feel a part of that helplessness directly and indirectly. As I scroll down and read further this email, I found some encouragement and realization despite of all the depressing pictures attached because of the background depicting perfect scenery of sunrise in a beautiful horizon. Within the picture is an inspiring message saying, “sunrise is a gift from God symbolizing not only a new beginning for all of us but also another chance of creating a better home not only for people but also for all living.”

                        This message certainly uplifted my spirit and encouraged me to go out and to give helping hand even if it may seem insignificant for others. It opened my eyes and my consciousness that this world is not created only for people. It is our responsibility to take good care all the living things either it is person, animal, or nature.

                        It might not have resulted to sacrificing many lives if we prioritize improving a more habitable place than developing huge infrastructure which greatly influence the way of living. It serves as a reminder that we can never avoid the consequences as a result for abusing our Mother Nature and nobody can foretell what will happen tomorrow.

expensive day.. (mahal na araw)

  eto ang experience na super ndi kOh makakaliutan.. ang maging isa sa libo-libong tao sa quiapo, manila. madaling araw pa lang ng tumulak na ako kasama ang aking mahal, aking ate, at mahal ng aking ate(hala meganun!!) para kaming mga turista.. picture dito picture doon. iba’t ibang muka ang aking nakita at syepre iba’t ibang amoy ang tumambay sa aking ilong.

pero ano nga ba dahilan kung bakit dinudumog ng maraming tao ang quiapo??

malamang, simbahan yun kaya dapat magdasal.

eh bakit ung iba paran nakawala sa hawla??

panloloko dito, panloloko doon.. nakaw dito, nakaw doon. hayy..

 nakakatawa ring makita ang mga raket ng iba.. kunyare faithhealer.. pero ang totoo fakehealer pala (”pedro papagalingin kita.. ayan magaling ka na..) haha.. mga parekoy dinaig nyo pa si santino ah.. si santino ang sinasabi “thank u bro!”.. pero kau “oi donasyon mow!!” … meron pang isang may hawak na tungkod.. naglaro sa isip koh siguro panghahampas nya un sa kung sino mang kokontra..(abrakadabra..) meron naman isang kung anu-ano ang ipapahid sa katawan mo.. (tapos bigla kag mahahati sa gitna.. MAGIING MANANAGGAL KA NA!! wahahaha.) ang dain pakulo..

pero dito naantig ang puso koh.. nasa tulay kami habang hinihitay ang pagdaan ng itim na Nazareno.. nakakaantig dadaming makita na maraming tao, babae man o lalaki, bata man o matanda ang tumutulak sa nasira nyang karo.. ang galing!! parang bayanihan.. may tubig akong dala.. at pagtingin kOh sa ibaba.. may grupo n kalalakihang uhaw na uhaw.. nanghihingi ng tubig.. hinagis kOh sa kanila ang dala kOng mineral water.. pinag’agawan nila ito dahil sa sobran paod at uhaw.. pero nakakatuwang isiping sila ay nagbigayan.. nagtira para sa lahat at lahat sila ay nadampian ng kahit konti..

pa’uwi, iba’t ibang uka pren ang amin nakita.. at maraming paa ang bumungad samin.. sa bahay, naghanda si mama ng pagkaing binibigay sa mga sumama.. (parang rasyon!!) monggo, pritong galunggong, kanin at tubig…

pagod na paod kami at halos buong araw kaming natulog dahil sa sobrang pagod…

piksors taken: different faces at quiapo, manila pero wala kain picture jan!! haha

Libreng kain sa CABALEN…

     april 22 ata un.. wednesdei!!! pagkatapos kOng magpa’hair spa at magpatabas ng tuktuk kOh.. tinext kOh ung mapera kOng ate at tinanong kung nsa starbucks sya para naman makatikim ako ng libreng kape… pero instead na ilibre ako ng nayeyelong kape iba pala ung mapapala kOh… 

  kasama ang aking labidabs.. pinapunta nya kme sa CABALEN WEST AVE. magtaxi n daw kme..  anak ng tipakLong!!! eh kakatapos kOh Lang Lumafang ng tanghalian kasabay ng meriendang Lugaw!!! saan kOh naman iLaLagay un???!! busog na ung mga bulate kOh sa mala’pusa kOng kaen eh… pero gOra paren kme!!! exposure din un.. tapos ung taxi pa nameng sinakyan eh parang rollercoaster ride sa sobrang biLis!!! tipaklong na yan!!!

   pagdating namen, nakita kOh kagad ung ate kOh kasama ung Friend slash katrabaho slash its complicated nyang bodyguard… (hahaha.. eh kc ndi koH naman talaga alam ung status nila eh.. ayaw pang umamin…) tapos ung lamesa nila eh punong puno ng plato.. bigla tuloy lumuwa ung mata kOh… pero anung magagawa kOh eh sobrang busog na talaga akoh.. konting tikimtikim lang ung ginawa kOh…pakiramdam kOh Lugi nga ako eh.. kc eat-all-you-can un eh ang problema kaya kOh pa ung EAT kaso ung CAN ndi na ata eh.. CAN’T na talaga eh…

    iinggitin kOh Lang kayo ng kOnti.. kumaen ako ng lechon, barbeque, ginataang alimasag, fried kangkong, tocino, halohalo, jellytin, pinya, at NEOBLOCK100!!! pakiramdam koh nun mei HB na kh.. HB as in HIGHBLOOd…

   matapos ang halos 3hours na pagtambay sa CABALEN.. pag uwi nmen eh nagluto pa ung pudra kOh ng ginataang suSo at fried chicken.. gusto kOh pa sanang kumaen kaso halos pumutok n ung chan kOh…

(piksors: with my labidabs and friends!!!)

   pero recommended kOh ung CABALEN!!! sarap tska ang ganda ng ambiance….

in the beginning…

          Ito ang unang bLog kOh. Kagaya ng IBA DYAN, isa din ako sa mga nakikiuso sa tinatawag na “advance technology”. Nakakatawang isipin na kung anu ano ang naiisip kOh habang tinatype ‘to.. pero atleast may bLog na kOh. may pagkukwentuhan na kOh ng mga bagay-bagay na tumatakbo sa utak kOh..

  ganito pala ung pakiramdam ng gumagawa ng post. para kong timang dahil pakiramdam kOh paikot-ikot lang ung mga sinasabi kOh. what i’m just trying to say is, ikaw isipin mOh ung first time na gumawa ka ng blog– para ka ring timang di ba.. hahaha.. sige pagtawanan natin mga sarili natin.

 nalaman kOh lang ‘tong kalokohan na ‘to sa mga kasama kOh dito sa bahay. nakakatawa kasing malaman ung mga naiisip nila na hindi kayang sabihin personally samen kaya dinadaan nlang sa blog. parang mga tuturyok!!! as if naman.. hahaha..

   pero magiging masaya ‘to dahil may isa dyan na siguradong madalas bubuksan ‘tong blog kOh. tama o tama!!!